InhoudsbeschrijvingMaya lijdt aan slapeloosheid. Ze doet van alles om een paar uur rust te krijgen. Adviezen van vrienden en deskundigen helpen niet. Therapieën via ShopChannel en goedbedoelde cursussen werken evenmin. Als haar geliefde met haar breekt omdat met haar geen land meer te bezeilen valt, verliest ze alle controle. 's Nachts belt ze uit frustratie mensen uit hun slaap. Tot ze op een van die tochten haar mannelijke evenknie, Benoit, tegenkomt. Het is het begin van een bizarre en tedere relatie waarvan het niet zeker is of ze stand kan houden. Want terwijl zij in het heden leeft, trekt hij zich het liefst terug in wat is geweest.

TekstfragmentIk fietste door de donkere straten op zoek naar leven, vervuld van energie. Het was drie uur in de ochtend. Lege pleinen, zwarte laantjes, hier en daar een wakkere duif. Die beesten waren totaal van de kaart sinds de komst van de straatlantaarn. Zou die snel breken, een duivennek? Waarschijnlijk niet. Taaie rakkers, die vliegende ratten. Natuurlijk zag ik soms een mens. De stad slaapt nooit, zogezegd. Ik vond het echter hoogst onaangenaam te moeten constateren dat het geen collega's waren. Ze hadden al nachtrust gehad, op zijn minst een tukje gedaan. Zo niet, dan gingen ze er eentje doen. De rotzakken. Ik zou ze leren.
Mijn verbolgenheid richtte zich niet tegen de late wakers of de vroege vogels. Nog minder tegen de eigenaars van de enkele verlichte ramen die ik zag. Zoals die van de hoeren, wanneer sliepen de hoeren? Die vraag kreeg ik niet meer uit mijn hoofd. Ik reed naar het Glazen Straatje en wandelde erdoor met mijn fiets aan de hand. De meeste dames schenen weinig plezier te scheppen in mijn verschijning. Enkelen bekeken mij met een hoogmoedige en tegelijk medelijdende blik. Durf je niet? Durf je niet?

Recensies'Slaap! is sinds Blauwe maandagen van Arnon Grunberg het meest indrukwekkende debuut dat in de Nederlandse letteren is verschenen. Lees!’ – NRC Handelsblad

'Verbeke is een bijzondere auteur (…) Zij maakt de banaliteit van het leven tot literatuur.’ – de Volkskrant

'Een literair fenomeen.’ – Trouw

`Een sfeervolle, suggestieve en trefzekere roman.’ – Opzij

'Een echt droomdebuut.’ – Marie-Claire

'Een romandebuut waarvan de meeste schrijvers-in-de-dop alleen maar kunnen dromen (…) een werkelijk prachtig debuut.’ – Spits

'Behoort tot het beste wat ik de laatste jaren gelezen heb (…) terecht het beste debuut sinds Blauwe Maandagen genoemd (…) een weergaloze tragikomedie.’ – Eindhovens Dagblad

'Een superieur debuut (…) Annelies Verbeke wordt geen grote, ze is het al.’ – Tubantia

'Grappig, eigenwijs, en soms aandoenlijk (…) De slapeloze zal zich met het debuut van Annelies Verbeke op zijn minst één nacht minder alleen voelen.’ – De Morgen

'Schrijven kan ze, getuige haar debuutroman over de hel van de slapeloosheid.’ – Het Nieuwsblad

'Annelies Verbeke is jong en eigengereid, en ze betreedt het literaire toneel meteen met groot naturel en grote zelfbewustheid.’ – Knack

'Een uitstekend verteller met veel fantasie en humor.’ – Skoop

'Ze heeft alles in zich om een oeuvre op te bouwen als een knuppel in een hoenderhok, vol dwarse, contraire humor. (...) Ze overtuigt ons ervan dat ze voldoende verwrongen verbeeldingskracht in zich heeft om het tot een nieuwe oproerkraaister van de Nederlandse literatuur te schoppen.’ – Focus Knack

Prijzen en nominatiesSLAAP! won
de Vlaamse Debuutprijs 2004
de Vrouw en Debuut Kultuurprijs 2004
het Gouden Ezelsoor 2005

De roman stond op de longlist voor de Libris Literatuurprijs en de Ako Literatuurprijs en op de shortlist van de Gerard Walschapprijs.

InhoudsbeschrijvingHannah en Kim zijn zussen van rond de dertig die er geen punt van maken af en toe te liegen of te stelen. Zowel professioneel als privé komt Hannah in conflict met haar geweten. De zussen maken het zichzelf zo moeilijk dat er uiteindelijk niets anders lijkt op te zitten dan te vluchten naar de andere kant van de wereld. In Australië ondernemen ze een suïcidaal geïnspireerde tocht.

TekstfragmentIk ben de vrouw met het mes. Het is een wit plastic mes dat ik gekocht heb om te picknicken. Dat soort dingen deed ik wel eens. Picknicken. Plastic bestek kopen. Maar hier, op deze foto, ben ik er voorgoed mee gestopt. Hier gebruik ik het mes om te bedreigen. De jongen die ik bedreig heet Wim. Ik woonde drie jaar met hem samen en ik denk dat hij met me wilde trouwen. Zoals je aan zijn gezicht kunt zien, is hij niet erg onder de indruk van mijn mes. Dat kan je hem moeilijk kwalijk nemen. Iemand bedreigen met een mes dat amper brood kan smeren, is behoorlijk theatraal. Maar ik vond dat ik niet zomaar weg kon gaan.

Recensies‘Hier is een auteur aan het werk die precies schrijft wat ze wil schrijven en die zich aan conventies en verwachtingen niet veel gelegen laat liggen. Om in de termen van de roman te blijven: in tegenstelling tot haar hoofdpersoon is Verbeke niet verslaafd aan haar eigen bekoorlijkheid, maar een schrijver die het zichzelf moeilijk wil maken.’ – NRC Handelsblad

'Verbeke pakt de surrealistische Vlaamse traditie weer op. Reus is een harde én mysterieuze roman, die zich ver verwijdert van het realisme, waarin veel Vlaams proza verzand is. (…) Tastbare magie, dat is het handelsmerk van Annelies Verbeke.’ – Trouw

'Reus is ook een heftig, compromisloos boek. Maar met een positief einde.’ – Red

'Een puike opvolger van haar eerste boek, Slaap!.’ – Libelle

'Een maf boek, maar prettig maf.’ – Eindhovens Dagblad

'Interessant boek. Met interessante passages. Interessante invalshoeken. Interessante mensen ook…. Verbeke schrijft mooie zinnen. Ze presenteert ons sterke, veelzeggende beelden.’ – HP/De Tijd

'Annelies Verbeke laat in het koortsige, obsederende Reus zien hoe je in laatste instantie staande kunt blijven in een wereld die veel weg heeft van een freakshow in Total replay.’ – De Limburger

'Stijl: beeldend, sprankelend, elke zin een bonbon. De schrijnende levenspijn van de personages wordt verlicht door de compassie van Verbekes mooie zinnen.’ – BN/De Stem

'Na alle lof die deze jonge, Belgische schrijfster kreeg voor haar debuut Slaap!, dat eind 2003 verscheen, maakt ze met deze tweede roman de verwachtingen meer dan waar.’ – JAN

'Verbeke blinkt in Reus weer eens uit in ‘ontklede’ taal. Simpele zinnen, angstaanjagend en geestig tegelijk. Verbeke won met haar eerste roman Slaap! diverse literaire prijzen. Met Reus zal dat ook weer kunnen, al zit de literaire wereld zo niet in elkaar. Ik gun haar een grote schare lezers. Ze verdient de hoofdprijs.’ – BLVD

'Met Reus verkent Annelies Verbeke net als in haar succesvolle debuutroman Slaap!, de scherpste kanten van de menselijke psyche, daar waar mensen kwetsuren oplopen. (…) Verbeke is er, mede door de beheerste manier waarop zij haar onderwerp benaderd heeft – ze schrijft korte zinnen, die in hun beknoptheid veel meer suggereren dan er effectief wordt gezegd –, in geslaagd een overtuigend beeld te schetsen van een vrouw op zoek naar zichzelf.’ – De Leeswolf

'Reus is niet zomaar een leuk, verzonnen verhaaltje. Het is maatschappijkritiek in literaire vorm. (…) Zowel Slaap! als Reus is geschreven vanuit het perspectief van de verwarde hoofdpersonen. Het kost Verbeke weinig moeite zich in te leven in deze personages.’ – Boek

'Het valt de meeste auteurs zwaar om een tweede roman te schrijven na een succesvol debuut. Zo niet de Vlaamse Verbeke (1976). Voor Slaap! kreeg zij in 2004 zeer veel lof en zowel de Vlaamse als de Nederlandse debutantenprijs. (…) Verbeke bouwt haar verhaal goed op en haar stijl kenmerkt zich door korte, heldere zinnen.’ – NBD/Biblion

InhoudsbeschrijvingGroener gras bestaat uit vijftien ongewone verhalen over mensen die je buren zouden kunnen zijn, maar die er een `afwijkende’ levensstijl op na houden. De verhalen worden verbonden door het terugkerende thema: winnen en verliezen. Soms is het uitgangspunt een schijnbaar bizarre situatie, zoals in het verhaal waarin de jonge vrouw Lola genegenheid opvat voor een os.

Het Geluidshuis bewerkte '3 verhalen uit GROENER GRAS' tot audiofilms.

TekstfragmentOp een frisse lentemiddag ontmoette ze een man bij het prikkeldraad. Hij heette Bert en was een jaar of tien ouder dan zij. `Je lijkt nogal van koeien te houden', zei Bert. Ze haalde haar schouders op en bleef strak voor zich uit kijken. Hij stond nogal dichtbij, vond ze. Met haar nagel verwijderde ze wat mos van een houten paaltje dat de elektrisch geladen afrastering op zijn plaats hielp te houden. `Ken je de gebroeders Heck?' vroeg Bert. Lola schudde haar hoofd. Ze kende niet zo veel mensen. `Die hebben het Heckrund ontworpen. Tot op de dag van vandaag is dat de beste poging om de oeros na te maken. Die is sinds de Middeleeuwen uitgestorven.' Hij leek indruk op haar te willen maken.

Recensies'Opnieuw koppelt Verbeke haar genereuze verbeeldingskracht aan haar keurmerk: nuchterheid die plots aan het galopperen slaat, telkens ook gelardeerd met een heel eigen, soms perplex slaande ironie.’ – De Morgen

‘De humor die Groener gras verlicht, zit ’m in de rake details. (...) De cover roept een gezellige Amélie Poulainsfeer op, maar laat u niet misleiden: in de krachtigste teksten van deze bundel maakt ontroering plaats voor cynisme.(3,5 ster)’ – Humo

`Verbeke heeft een geweldig gevoel voor (ironische, droge) humor, oog voor het tekenende detail. Haar verhalen eindigen nooit waar je dat verwacht. Haar personages zijn kinderlijk wreed, zoals echte mensen. Hun leefwereld is realistisch en absurd tegelijk, net zoals de echte wereld. Tenminste: zoals de mensen en de wereld eruitzien na lezing van Groener gras. Laten we hopen dat Annelies Verbeke met deze magnifieke verhalenbundel over winnen en verliezen een heel belangrijke prijs wint. (****)’ - De Standaard

'Verhalen geschreven met gevoel voor ironie en een bij vlagen prettig zwarte kijk op de mens.' - De Groene Amsterdammer

'Groener gras is een pittige verhalenbundel waarin succesauteur Annelies Verbeke je in absurde situaties rondleidt.’ – Het Nieuwsblad

'Het boek overtreft de vorige twee op alle domeinen. Laat de opener van het boek dan ook een gunstig omen zijn. Op “naar een toekomst waarin een prijs gewonnen wordt”’! – Indy.be

'De toon is zeer eigen, laconiek, grappig en licht onheilspellend tegelijk. (...) Verbeke weet het bizarre die toets van vanzelfsprekendheid te geven (...)’ - Knack

‘... het korte verhaal past haar als een handschoen. Het lijkt zelfs de ideale vorm voor haar aanstekelijke fantasie en haar gevoel voor het absurde. (...) Verbeke is geestig en origineel, in een paar rake beelden typeert ze een persoon en een heel leven. (...) Verbekes trefzekere en beeldende stijl geven de verhalen een grote zeggingskracht. Lola die van een stier houdt, Steven die huppelt, en Etienne die verslaafd is aan internetdating, je begrijpt ze helemaal.’ – De Volkskrant

Prijzen en nominatiesGROENER GRAS werd genomineerd voor de Gerard Walschapprijs 2010.

InhoudsbeschrijvingHet leven ontstond in het water. De zeeën worden leeg. Volgens gewezen schrijfster Monique Champagne luidt de overbevissing de finale fase van het leven op aarde in. Met een emotionele oproep trekt zij door Europa, van het ene ichthyologische congres naar het andere. Haar reis lijkt steeds meer op een vlucht.
‘Vissen redden’ is een roman over grote idealen en intieme drama’s. Over een evolutie zonder plan en een mens met te veel herinneringen. Over eindes.

TekstfragmentZoals altijd was het water mooi van bovenaf, met golven als de kleine zilveren schubben van een immense vis. De regen vermengde zich met vroege zon, voor hij door de Oostzee werd verzwolgen. Alsof er niets aan de hand is, dacht Monique Champagne.

Recensies‘Een liefdesverhaal van duizelingwekkende proporties. (…) Op verbluffend speelse en luchtige wijze krijgt het simpele verhaal van een ongelukkige liefde immense dimensies.’ – NRC Handelsblad

‘... een bijzonder opwindende roman, waarin de schrijfster verbluft met onverwachte wendingen, snelle toonwisselingen en spitse formuleringen. Verbeke heeft sinds Slaap! een indrukwekkende stilistische evolutie doorgemaakt. (...) Haar beste tot nu toe.’ (****) – De Standaard

‘Keihard janken zonder een traan te laten, en dat in een boek waarin veel te lachen valt. Zoiets is onweerstaanbaar.’ (****) – de Volkskrant

‘Verbeke schreef een hoogst schrandere roman over de kunst van het zelfbedrog, waarin ze een laconieke ondertoon weet te handhaven en ook stilistisch een forse stap vooruitzet.’ – De Morgen

‘Gevoelig en betrokken, geestig en gevat, maar ook stoer en onverschrokken.’ – Opzij

‘Het spel met verwachtingen speelt Verbeke knap, net zoals ze een prachtig evenwicht vindt tussen helderheid en lyriek, nuchterheid en roes. Vissen redden is een nieuwe stap in Verbekes oeuvre, dichterbij de realiteit en dieper in de binnenwereld.’ – Recensieweb.nl ****

‘Geslaagde gekte.’ – Boek

‘Wat zijn we onder de indruk (...) 182 pagina’s lang ontroerend mooi (...) Lezen, nu, en straks cadeau geven aan iedereen die een hartslag heeft.’ – Feeling

‘Vissen redden is een sprankelende en verontrustende roman waarin elke zin het verdient zorgvuldig te worden gelezen en is een bewijs dat Annelies Verbeke zichzelf blijft overtreffen. Een verhaal over de liefde en haar teloorgang om heel erg te koesteren.’ - Goedele

‘... de beste roman uit het oeuvre van Annelies Verbeke. Evenwichtig opgebouwd en in een puntgave stijl verteld. Het verhaal doet een beetje absurd aan door de vele vissenweetjes, maar de auteur bereikt méér dan dat. De roman intrigreert door de filosofische passages over de zin van het leven en ontroert door het grote verdriet van Monique.’ – Het Belang van Limburg

‘Annelies Verbeke heeft een voorliefde voor eigenaardige personages en absurde gebeurtenissen, maar toch schrijft ze steeds over herkenbare gevoelens. Dat is niet anders in haar nieuwste roman Vissen Redden.’ (****) – Gazet van Antwerpen

Prijzen en nominatiesGenomineerd voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs en de Opzij Literatuurprijs.
VISSEN REDDEN stond op de longlist van de Libris Literatuurprijs.